Het was in 1970 toen de LP Emerson, Lake & Palmer verscheen. Een symfonisch rockalbum met de hit (maar zeker niet het beste nummer) Lucky man. In die tijd werd het regel om de muziek te ‘verfraaien’ met een hoop show. Een beetje gitarist sloopte zijn gitaar na of tijdens het optreden en soms leek het dat de muziek een onderdeeltje van de (ik)show was. Een voorbeeld uit de 70tigs was Alice Cooper die op het podium met een slang paradeerde. Enkele jaren geleden volgde ik de top 2000, waarvan de laatste x nummers met beeld op de kijkkast te zien waren, Deep Purple met Child in Time (ook al 1970). Een licht op de band gericht, vier heren die neutraal op het podium hun (waarschijnlijk play back) muziek lieten horen. Simpel en saai zelfs om naar te kijken. Nee dan Lucky man van ELP. Daarvan zag ik ooit een opname op de Duitse tv (ik dacht rockpallast) waarbij Emerson nogal showerig zich uitsloofde om muziek te maken, toen nog met een bescheiden toetsenbordarsenaal, maar later met een carré aan uit meerdere etages toetsenborden bestaand bouwwerk, waar hij met alle gemak van de ene toets naar de andere vloog. ELP was voor mij het summum van muzikaliteit. In mijn ogen ’s werelds beste instrumentalisten bij elkaar, niets voor niets was een link met Jimmy Hendrix (die echter door diens dood ingehaald werd). Dit zo schrijvend voel ik een verraad aan Pink Floyd, maar die had een andere soort kwaliteit. In latere filmpjes op Youtube keek ik nog naar oude nummers en zag hoe Emerson een orgel mishandelde om er een bepaald geluid uit krijgen. Knap om dat elke optreden weer op dezelfde manier re doen, onvoorstelbaar dat het instrument ook telkens heel bleef. In de tijd dat ik me in die muziek verdiepte ging ik alleen op het geluid af, mijn broers hadden de lp’s en ik draaide ze. Geld voor optreden had ik niet en bovendien trok het me niet (als calvinist) om mij in die wereld te begeven.

Keith Emerson is nu dood, zelfmoord wordt vermoed voor wat het waard is. Mijn muzikale helden zijn op een leeftijd die nu weer een stuk dichter bij de dood staat dan 40 jaar geleden, maar wie niet. Toch gaat er nog regelmatig een cd van ELP in de slede, de laatste keer is niet eens zo lang geleden. Wat dat betreft leeft het verleden voort. Overigens luister ik nu naar Bach (Mattheus Passion, het mag weer deze tijd)

Gisterenavond (zaterdag 12 maart) was ik naar een optreden van Anneke van Giersbergen (dat meisje uit Sint Michielsgestel, zoals ze zelf zei). Zij trad met een IJslandse band (Arstidir) op in Uden voor een zaaltje van 250 personen. Hoewel verkouden (AvG) toch schitterend en zo vol onschuld, maar ook met kracht. Haar voorstelling heette Verloren verleden. Eigenlijk is dat niet juist, het verleden bleek niet verloren te zijn (of het moest weer gevonden zijn). We werden meegenomen in haar ontwikkeling die ze met haar prachtige stem in zang omzette. De ondersteuning van de band (piano, viool, cello, gitaar en basgitaar) was buitengewoon, ook de interactie met het publiek paste bij de intieme sfeer. Soms denk ik van mezelf dat ik teveel in de ‘ oude’  muziek blijf hangen, ja dat kan wel zijn, maar Anneke van Giersbergen is toch echt van deze tijd en dat stelt me dan weer gerust.