Afdrukken
Categorie: bloggendoos
Hits: 623

Mantra

Op zoek naar rust in de psyche dacht ik maar eens een app voor mindfullness te installeren. Uiteraard gratis. Er was er een van een zekere zorgverzekeraar, Waarschijnlijk wordt deze aangeboden zodat voorkomen kan worden dat allerlei hulpcircuits ingeschakeld (en men denkt dan aan vergoeding natuurlijk) hoeven te worden. Of omdat die hulpcircuits om kostenwege niet benaderd worden, waardoor de persoon met moeilijkheden in het moeras van depressie weggezogen wordt en uiteindelijk opname dreigt in een gespecialiseerde inrichting, wat de betreffende zorgverzekeraar nog meer geld kost, daarom die app dus. 

 
De inktzammen  

Hoe dan ook doe-het-zelf-zorg spreekt mij wel aan (zolang dat op mezelf slaat), ik ben vaak op bezoek bij dr. Google en ga pas op het laatste moment met mijn mogelijke diagnose onder de arm naar de huisarts.

Ik volgde oefening 1 van de app: De mantra. Ik moest een mantra verzinnen en voelde me daar al meteen door overvallen, had ik niet op gerekend op die zweefmolen.op mezelf slaat), ik ben vaak op bezoek bij dr. Google en ga pas op het laatste moment met mijn mogelijke diagnose onder de arm naar de huisarts.

Ik koos voor het woord Bâhggá, een woord uit, een fantasietaal die ik had ontwikkeld in het begin van mijn werkzaam leven. Ik ergerde me namelijk samen met een collega (zijn taal heette Zabba) met regelmaat aan enkele dierbare (dat dan weer wel) collega’s die onderling een of ander Limburgs dialect praatten dat wij niet konden verstaan. Ook in ons gezelschap. Mijn collega en ik wisselden daarom het Bâgghä en het Zabba uit. Wij waren de enigen die dit konden verstaan, en dat zelfs niet eens. Hoe dan ook mijn mantra was dus Bâhggá. Ik moest het blijven herhalen en alles waaraan ik dacht moest de mantra mij vergezellen. Het lukte niet. Misschien wel omdat de oorsprong te weinig zuiverheid bevatte.

kraaijenberg2
De Kraaijenbergse plassen

 Ik zocht een ander, eerst dacht ik aan paardenbloem, maar dat was te lang en koos ik maar voor vlinder. Dat ging een stuk beter en dat onrustige maar vrolijke gefladder bracht met op menige plaats, van bloemenweide tot fabrieksterrein. Kijk dat is nog eens leuk. En het werkt ook nog, want meteen kreeg ik zin om een rondje Maas te doen. 40 km in het zweet fietsen. En dat het werkt weet ik zeker, want ik besloot om maar eens niet in het zweet te gaan fietsen. Met mijn compactcamera in de zak trapte ik de route af.

Na vier km had ik meteen een ontmoeting met een groepje inktzwammen, niets bijzonder en ik was er al voorbij, maar zo mooi. De mantra drong zich aan mij op  en ik draaide om en klik.

Ik berekende dat ik op deze manier tien keer moest stoppen, nou ja we zullen het zien. Laat het je overkomen spra

k ik mezelf toe. Eenmaal op de dijk met de zon in de rug zag ik mijn schaduw. Mijn haren wapperden in de wind en dat voelt 

altijd 

ie je bent en jezelf net af te rekenen om wat je had  kunnen zijn, of wat je had verwacht te zijn maar niet is gelukt. Zonder enige schroom dus een selfie met wapperende haren!heerlijk, zeker als je meer dan 30 jaar kort tot zeer kort haar hebt gehad. Ik kreeg een enorme zin om een selfie te maken! Mijn therapeut had me aangeraden om jezelf te waarderen om w

Normaal genomen neem ik aan de ander kant van de Maas, de gewone weg om de Kraaijenbergse plassen. Dit om te voorkomen dat ik allerlei senioren aan de kant moet bellen want dat werkt niet ontspannen en het houdt op. Nu speelde ik zelf voor een senior dus reed ik langs de plassen. Ik keek om me heen en ontdekte de vele rozebottels en andere rode boonvruchten in het struweel.

kraaijenberg3
De rode bottels  

Met het zonlicht erop zag het er prachtig uit. Hup op de foto. Ook die ene wilg die ik al tientallen malen heb gezien, maar nooit heb gefotografeerd moest er aan geloven.

linden1
Die ene wilg (met boerenwormkrid op de voorgrond)

 

 

 Thuis vertelde ik mijn belevenis

aan mijn vrouw en liet de foto’s

zien, als laatste kwamen de selfies

aan bod en met enige verbazing

hoorde ik:Wat eng (niet zozeer ik (hoop ik), maar de foto).

Vlinder, vlinder…..

Mijn antwoord was: Tja accepteer het maar, dit ben ik, het is zoals het is. Deze weg heb ik nu ingeslagen. Ik sta weer in het leven!